INSPIRATIE

Waar je hoofd vol mee kan zitten

Ik heb wel eens van die momenten waarop er weinig creatiefs uit mijn brein komt. Mijn kostbare brein, waarvan ik denk dat dat het allerbelangrijkste lichaamsdeel is. Daar gebeurt het immers, daar wordt alles bedacht en op waarheid getoetst, toch? Als mijn hoofd vol zit, voel ik de druk toenemen en zit ik vast. Althans, denk ik. Er is dan geen beweging in mij te krijgen. Inspiratieloos noem ik het als ik aardig ben voor mezelf, of geen goede energie hebben en niet lekker in mijn vel zitten. Als ik minder gunstig gestemd ben noem ik het depressief, neerslachtig of somber.

Ik verafschuw die momenten, ik wil ze het liefst meteen uit mijn leven verbannen. Ik voel mezelf dan zo nietszeggend, kleurloos, maar vooral waardeloos en eenzaam. Zaken om niet mee te koop te lopen en een zeer goed excuus om deze dag maar eens over te slaan, me te verstoppen en mezelf van alles en nog wat wijs te maken.

En uiteraard zwelgen in zelfmedelijden.

Als ik dan per abuis toch iemand spreek, dan hoor ik mezelf een sleurverhaal ophangen. Het komt gewoon uit mijn mond. Ik maak ter plekke een ander verantwoordelijk voor mijn zielige bestaan, ik verzin allerlei aannemelijke smoezen om zelf niet in beweging te hoeven komen, ik zeg dingen als: “Ik kan er toch niets aan doen, ik kan het niet helpen” of “Laat maar zitten, het is me te veel……”.

Voel je em? Precies!

Grappig genoeg is dat ook meteen het moment waarop ik mijn wandelschoenen aantrek.

Eigenlijk zonder dat ik het doorheb brengen mijn benen mij naar de plek waar ik mijn natuurpantoffels heb opgeborgen. Mijn benen hebben klaarblijkelijk nog wel enig besef van hoe het tij te keren. Mijn hoofd daarentegen zit vol overtuigingen en kan nog geen kant op.

Voor ik het weet heb ik mijn wandelschoenen aan en rugzak om, trek ik de deur achter me dicht en loop naar Amsterdam CS om de trein te pakken naar Santpoort-Noord. Toch handig, die benen die het beter weten.

Ik scoor een koffie op het perron, kijk in mijn rugzak en vind een boek: De Creatiespiraal van Marinus Knoope. Daar heeft mijn hoofd nog wel aan gedacht, want een dag zonder iets te bestuderen…

Ik stap uit de trein en check uit op het perron. Als ik het station verlaat en onder het tunneltje door richting de manege loop voel ik dat al mijn zintuigen wakker worden. De geur van groen, ik hoor vogels kwetteren en bladeren ritselen, ik voel warmte op mijn gezicht. Ik ervaar een prettig soort connectie met de omgeving.

Een aantal minuten later ben ik in mijn favoriete bos.

Ik adem een paar keer bewust in……

INSPIRATIE

En dan gaat de wandeling nog beginnen.

 

JIJ beweegt

2019-08-04T12:54:17+00:00